زاینده رود اصفهان می‌میرد و دیگر اصفهان نصف جهان نیست. مهم‌ترین رودی که در مرکز فلات ایران جاری است، زاینده رود اصفهان می‌باشد که از بلندای زردکوه بختیاری و از قله‌ای دوازده هزار و پانصد پایی کوهرنگ سرچشمه می‌گیرد و از غرب به شرق تا ورزنه و بالاخره تالاب گاوخونی جریان دارد. پل‌های زیبا و تاریخی در بستر زاینده رود، به‌ویژه سی و سه پل، پل خواجو و پل شهرستان پابرجا‌ست. آیا این پل‌ها دوباره آب زاینده رود را درزیرپای خود جاری خواهند دید؟
برخی گفته‌اند که اطلاق نام زاینده‌رود به این رودخانه به این خاطر است که به علت سختی زمین در بستر و حوالی بستر رودخانه (از جنس شیست)، آب‌های آب‌یاری‌شده دوباره بعد از نفوذ در زیر خاک، کم و بیش به زاینده‌رود باز می‌گردد. ‌از گذشته‌های دور تاکنون زاینده‌‌رود به نام‌های مختلفی نامیده شده است که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به زندک‌رود، زندرود، زرن‌رود، زرین‌رود، زنده‌رود، زاینده‌رود و رودخانه‌ی اصفهان اشاره داشت. متاسفانه امروز این زنده رود، این زاینده رود در بخش بزرگ خود چنان فروخشکیده که ره‌گذران دیگر نیازی به گذشتن از روی پل‌ها احساس نمی‌کنند و گام‌زنان بستر پهناور و خشک را می‌پیمایند و بستر آب‌راهی خشک که ماهیان آن از بی‌آبی مرده‌اند. هم اکنون از مسیر 350 کیلومتری زاینده رود از سراب تا پایاب، زاینده رود تنها در مسیر 120 کیلومتری پس از خروجی سد زاینده رود جریان دارد و سپس 230 کیلومتر از این بستر خشک و بی‌آب شده است.

همان‌گونه که دریاچه ارومیه در بحران بی‌سابقه قرار دارد و درحال خشک‌شدن است، بخش بزرگی اززاینده رود نیز طی یک‌دوره کم آب شد و هم اکنون به خاموشی گراییده است. این پرسش پیش می‌آید که این وضعیت ناگوار چرا اتفاق افتاد؟ آیا این امر ناشی از شرایط جوی و اقلیمی و گسترش خشک‌سالی در جهان است و یا رابطه تنگاتنگی با سیاست خراب‌کارانه حکومت اسلامی و بی‌خردی و عدم مدیریت درست تکنوکرات‌های اداری رژیم و مسوولان سیاسی دولتی دارد. (بقیه در ادامه مطلب)